|
Niniejszy odcinek strony został napisany dla wsparcia autentyczności badań, o których tu wciąż wspominamy. Pragniemy też ukazać, że badania te są częścią głównego nurtu badań nad rozrodczością człowieka. Historycznie biorąc, zasadnicze badania nad rozrodczością i ich publikowanie były zdominowane dążeniem do zaniżenia gwałtownego przyrostu naturalnego ludzkości w skali światowej. W nowszych czasach głównym motywem stała się ponadto pogoń za źródłami zysku. Naturalne Planowanie Rodziny zdawało się nie spełniać tych nadziei, stąd też trudno było o uzyskanie jakichkolwiek funduszy dla podejmowania niezbędnych badań, a wyniki odkryć podawane do publikacji, były nieproporcjonalne do wagi zagadnienia. Niezależnie od tego, agencje rozpowszechniające tabletki, stały się czołowymi rozdawcami funduszy. Również James Brown tam właśnie uzyskiwał dotacje. Poza tym miał to szczęście, że dzięki swemu laboratorium zdobył na tyle środków, iż mógł podejmować jeszcze inne projekty badawcze, jakie uznawał za ważne. Okazywało się jednak, że w miarę dokonywanych postępów, wypracowane przez niego rutynowe zastosowania spotykały się z przechwytaniem ich przez innych. Fakt ten działał zmrażająco i zniechęcał do podejmowania nowych wyzwań. Jedynym wyjątkiem stało się zastosowanie wyników badań do objawu śluzu. Jednakże ten właśnie aspekt został przez jego kolegów na klinice zdecydowanie odrzucony – z powodów które pozostawały niewytłumaczoną tajemnicą. On sam żywi przekonanie, że całkowite zaangażowanie w NPR jest na dziś najważniejszym projektem badawczym w dziedzinie ludzkiej rozrodczości oraz że Metoda Owulacji Billingsa ma największą szansę, by ten cel osiągnąć.
James Brown zaczął angażować się w prace badawcze nad rozrodczością w latach 1940 w Nowej Zelandii. Skłonił go do tego fakt ogromnego postępu badań nad zwierzęcą reprodukcją w owym czasie. Postęp ten stał się możliwy dzięki zrozumieniu zjawiska rui. Pozwoliło to uściślić z dużą dokładnością okres płodności cyklu jajnikowego u zwierząt oraz samego jajeczkowania (dzięki rui samica dopuszcza samca tylko w najbardziej płodnym okresie cyklu). Wyprowadzał stąd wniosek, że wypracowanie podobnie dokładnej metody rozpoznania czasu owulacji u ludzi utorowałaby drogę dla dokonania podobnego postępu w tym zakresie. Ponadto zaś stało się dla niego rzeczą jasną, że skoro w Naturze występuje wzajemna interakcja pomiędzy estrogenami i progesteronem, które są wytwarzane przez jajniki i ujawnia się to w postaci rui, wobec tego dokonywanie pomiarów tych hormonów powinno być najprostszą metodą dla osiągnięcia tego celu. W tej sytuacji dołączył do zespołu badawczego w Edinburgh pod kierunkiem prof. Guy Marrian. Był to jeden z pracowników nauki, któremu udało się wyodrębnić i scharakteryzować estrogeny. W latach 50 zespół badawczy osiągnął pod przewodnictwem Brown’a znakomite wyniki w wypracowaniu metod uzyskiwania dokładnych pomiarów metabolitów estrogenów, progesteronu i hormonu luteinizującego z moczu. Po raz pierwszy zostały przedstawione udokumentowane, precyzyjne sposoby zachowań tych hormonów na przestrzeni płodnego cyklu owulacyjnego, łącznie z ukazaniem związku, jaki istnieje pomiędzy owymi zachowaniami – a jajeczkowaniem i możliwością poczęcia.
Z chwilą gdy utrwaliła się reputacja James Brown'a w tym zakresie, włączano go praktycznie do każdego poważniejszego programu badawczego nad ludzką rozrodczością. Stan ten utrzymał się aż do chwili, gdy Profesor przeszedł na emeryturę w 1985 r. Był on członkiem programu Dra Grzegorza Pincus'a think-tank – dla rozwoju doustnej tabletki przeciwciążowej i przeprowadzał wczesne prace badawcze nad jej działaniem. Nie mógł wyjść ze zdumienia, że kobiety przyjęły tabletkę tak prędko i powszechnie – bez przeprowadzonych odpowiednich badań nad bezpieczeństwem ich stosowania oraz możliwymi długoterminowymi skutkami ubocznymi. W tym samym czasie wszczął pionierskie prace nad monitorowaniem rozrodczości – z uwzględnieniem ściśle czasowo określonego współżycia (podobnie jak się to dzieje w Naturze w przypadku zjawiska rui), stosując zarazem clomiphen oraz ludzką gonadotropinę w przypadku niedoczynności jajnikowej. W tym wyścigu osiągnęła Szwecja pierwsze miejsce w stosowaniu ludzkiej gonadotropiny. Łączyło się to jednak początkowo z dużym współczynnikiem ciąż mnogich oraz dużym odsetkiem przypadków nadmiernej stymulacji.
W 1962 r. James Brown objął Wydział Położnictwa i Ginekologii na Uniwersytecie Melbourne. Wraz z zespołem swych współpracowników rozwinął metody bezpiecznego użycia ludzkiej gonadotropiny przy sprowadzeniu do minimum ciąż mnogich. W tym czasie przeprowadzał wszelkie badania nad gonadotropiną dla użytku klinicznego Australii, Nowej Zelandii, Singapuru i po części dla Kanady. Na podstawie wyników klinicznych rozwijał coraz bardziej przyjmujący się system terapii gonadotropowej i wysunął przełomową hipotezę o działaniu gonadotropiny na jajniki. Dzięki wspomnianej przełomowej hipotezie udało się po raz pierwszy wyjaśnić, dlaczego u człowieka do owulacji wyselekcjonowany zostaje zwykle tylko jeden pęcherzyk. Trzeba było jednak dalszych 20 lat, żeby to wyjaśnienie zostało powszechnie przyjęte. Nikt inny nie dorównał współczynnikowi ciąż uzyskiwanych z zastosowaniem terapii gonadotropowej. Kluczem do tego sukcesu stało się podpatrzenie przemian hormonów w rozwoju naturalnego cyklu z możliwie najwyższą dokładnością. Ten aspekt badań do dziś nadal jeszcze nie doczekał się pełnego uznania. James Brown ciągle ulepszał czułość, prędkość i dogodność metod w podejmowaniu pomiarów metabolitów estrogenów i progesteronu z moczu, tak iż można było wymierzać nawet ich najniższe stężenia u człowieka. We wczesnych latach 70, przestawiono się w całym pozostałym świecie na próbki pobierane z surowicy krwi dla monitorowania czynności jajników i przysadki mózgowej. Wykazanie słuszności próbek pobieranych z krwi zależało od wykazania, iż tak zbadane sposoby zachowań hormonów są takie same, jak te pobierane z moczu.
Odtąd więc można było leczyć z powodzeniem niepłodność związaną z brakiem owulacji (anowulacja). James Brown przyłączył się obecnie do badań zespołu badawczego prof. Carl Wood'a nad zapłodnieniem in vitro (IVF) – w celu uzyskania poczęcia u kobiet ze sklejonymi jajowodami. Przez najbliższe 7 lat służył swym doświadczeniem dla uściślenia chwili pojawienia się komórki jajowej dla celów IVF i żywił nadzieję, że cel ten w końcu zostanie osiągnięty. Jego metody określenia chwili pojawienia się jajeczka zostały wykorzystane również przy pierwszej ciąży IVF w Wielkiej Brytanii. Chociaż jednak jest on jednym z ‘ojców’ metody IVF w Melbourne, odnosi się on zarazem krytycznie do nieprzemyślanych zastosowań IVF, podobnie jak i pewnych jej dalszych trendów rozwojowych oraz niskiego współczynnika ciąż.
Dalszym obszarem zainteresowań stały się badania nad hormonalnie uwarunkowanymi chorobami nowotworowymi, w szczególności rakiem piersi, śródmacicza i jajników. Poświęcił on tyle samo czasu na badania nad rakiem, co i nad rozrodczością. Studia te prowadził w latach 50, koncentrując się na endokrynologicznym efekcie usunięcia piersi jako sposobu leczenia raka piersi. W późniejszym czasie podjął wraz z współpracownikami na Harvard University szeroko zakrojone międzynarodowe badania nad czynnikami ryzyka w rozwoju raka piersi. Praca ta została zakwalifikowana do nagrody Prix Antoine Lacassagne z Paryża w 1986 r. – jako najdonioślejszy przyczynek badań nad rakiem piersi owego roku.
Z dr John i dr Evelyn Billings spotkał się James Brown w 1962 r. Uznał wtedy natychmiast słuszność ich osiągnięć i postawionych sobie celów. Podjęte odtąd badania i sposób, w jaki je włączył do swych pozostałych studiów, przedstawiono wyżej w niniejszym przyczynku. Ponieważ pobieranie krwi nie nadawało się do badań seryjnych wymaganych dla długoterminowego monitorowania czynności jajników, szczególnie w warunkach domowych, a z kolei jego laboratorium zdawało się być jedynym w skali światowej, przystosowanym do wykonywania badań z moczu, poświęcił on dalsze lata wypracowaniu Domowego Monitora Jajnikowego. Przyrząd ten wykorzystuje mocz i jest na tyle prosty dla kobiet, że może ona śledzić stężenia hormonalne w domu, a można go wykorzystać także przy badaniach klinicznych. Można go z kolei wykorzystać do klinicznego monitorowania rozrodczości dla uzyskiwania codziennej kontroli stosowanych zabiegów. Ponadto każdy może użyć przyrządu, by sprawdzić poprawność przedstawionych tutaj danych. Jako uwaga końcowa nasuwa się jeszcze pytanie odnośnie do równowartości zjawiska rui w zastosowaniu do człowieka. Odpowiedzią na to jest rzeczywistość, jaka zawarta jest w następujących pojęciach: Podstawowy Model Niepłodności (PMN), wzrost stężenia estrogenów (ER) oraz zmiana występująca w wyniku działania progesteronu (PC). Te dane są zasługą prac John i Lyn Billings.
Niektóre z wyróżnień uzyskanych z racji podjętych dzieł
1952 Ph.D. Edinburgh; 1958 American Cancer Society Fellowship [Członek Amerykańskiego Towarzystwa poświęconego zagadnieniu raka]; 1961 Lecture, Laurentian Hormone Conference, U.S.A. [Referat];1970 D.Sc. Edinburgh [Referat]; 1971 Professor (personal chair) Department of Obstetrics and Gynaecology, University of Melboume [Profesor zwyczajny, własna katedra; Wydział Położnictwa i Ginekologii, Uniwersytet Melbourne];1978 Senior Organon Prize (wraz z Henry Burger) [nagroda, łącznie z Henry Burger]; 1981 Fellow, Royal Australian College of Obstetricians and Gynaecologists ad eundum [członkostwo Australijskiego Królewskiego Kolegium Położników i Ginekologów ad eundum];1983 Citation Classic, the seventh to be awarded to a worker in Melbourne [siódmy w promocji jako pracownik w Melbourne]; 1986 Professor-Emeritus, University of Melbourne, Life Member of the Australian Endocrine Society and of the Fertility Society of Australia [Profesor emerytowany, Uniwersytet Melbourne, Dożywotny Członek Australijskiego Towarzystwa Endokrynologicznego oraz Australijskiego Towarzystwa badań nad Płodnością].
Publikacje
Około 230 publikacji w odnośnych pismach naukowych oraz rozdziałów w pracach zbiorowych.
Kliknij tutaj, by uzyskać kopię niniejszej publikacji
|
